یاد دارم در غروبي سردِ سرد،                     ميگذشت از کوچه ي ما دوره گرد،

داد ميزد کهنه قالي ميخرم،                       دسته دوم جنس عالي ميخرم،

کاسه و ظرف سفالي ميخرم،                    گر نداري کوزه خالي ميخرم.

اشک در چشمان بابا حلقه بست،                 عاقبت آهي کشيد بغضش شکست...

اول ماه است و نان در سفره نيست،              اي خدا شکرت ولي اين زندگيست؟

بوي نان تازه هوشش برده بود،                     اتفاقاً مادرم هم روزه بود،

خواهرم بي روسري بيرون دويد،                  گفت: "آقا سفره خالي مي خريد؟