حیدربابا

 حيدربابا ، دوْنيا يالان دوْنيادى                     سليماننان ، نوحدان قالان دوْنيادى
اوغول دوْغان ، درده سالان دوْنيادى             هر کيمسَيه هر نه وئريب ، آليبدى                           افلاطوننان بير قورى آد قاليبدى 

حيدربابا ، گوْل غنچه سى خنداندى         آمما حئيف ، اوْرک غذاسى قاندى
زندگانليق بير قارانليق زينداندى          بو زيندانين دربچه سين آچان يوْخ                                                 بو دارليقدان بيرقورتولوب ، قاچان يوْخ 

  حيدربابا گؤيلر بوْتوْن دوماندى         گونلريميز بير-بيريندن ياماندى
 بير-بيروْزدن آيريلمايون ، آماندى     ياخشيليغى اليميزدن آليبلار                                                                   ياخشى بيزى يامان گوْنه ساليبلار
 بير سوْروشون بو قارقينميش فلکدن    نه ايستيوْر بو قوردوغى کلکدن ؟                                                دينه گئچيرت اولدوزلارى الکدن       قوْى تؤکوْلسوْن ، بو يئر اوْزى داغيلسين                                                بو شيطانليق قورقوسى بير ييغيلسين
 بير اوچئيديم بو چيرپينان يئلينن       باغلاشئيديم داغدان آشان سئلينن                                      آغلاشئيديم اوزاق دوْشَن ائلينن          بير گؤرئيديم آيريليغى کيم سالدى                                                   اؤلکه ميزده کيم قيريلدى ، کيم قالدى

چیزهای بد دیگران

دکتر شریعتی :  

«کلاس پنجم که بودم پسر درشت هیکلی

در ته کلاس ما می نشست که برای من مظهر

تمام چیزهای چندش آور بود ،آن هم به سه دلیل ؛

اول آنکه کچل بود، دوم

اینکه سیگار می کشید و سوم - که از همه تهوع آور بود-

اینکه در آن سن و سال، زن داشت.

!... چند سالی گذشت یک روز که با همسرم از خیابان می گذشتم                             

آن پسر قوی هیکل ته کلاس را دیدم در حالیکه

زن داشتم ،سیگار می کشیدم و کچل شده بودم

و تازه فهمیدم که :

خیلی اوقات آدم از آن دسته چیزهای بد

دیگران ابراز انزجار می کند که

در خودش وجود دارد

کارخانا

 تازه از روستا چراپبابه شهر مهاجرت کرده بودند.در روستا کارش چرای بره ها وگاوها بود ولی درشهرکاری بلد نبود.خانواده پر جمعیتی داشتند.پدر خانواده هم بجز کارگری صرف کاری بلد نبود.آنروزها درشهر کارگاههای بافت فرش بسیار رواج داشت . تعداد بیشتری از کارگران آن پسران و دختران روستای بودند که از روستا به شهر مهاجرت کرده بودند و به ازای مبلغی ناچیزدر آن کارگاهها مشغول بکار می شدند. مبلغی بسیار اندک که شاید کفاف نان خالی خانواده را بدهد.قباد هم از این قاعده خارج نبود او هم درکارخانه فرش بافی کرد اسماعیل کار می کرد.کارگران کارگاهها ترانه ها و آوازهای را حین کار می خواندند که برآمده از دل پر درد آنها بود.وقتی میرزحمت از قباد خواست تا ترانه ای را برای او بخواند ، بلافاصله شروع به خواندن کرد:

کارخانا دالیندا اوتوروب احمد                               کارخانا داب قویان اتوا لعنت

آری آن روزها،همه کار می کردند تا تکه نانی بدست آورند و به غفلت نخورند،اما امروز جور دیگری شده است. قبادهای امروز حتی حوصله خوردن نانهای گرم توی سفره را هم ندارند.............

خوشمزه ترین شوربا

فصل پائیزبود هوا رو به سردی می رفت، با اسب والاغ از روستای چراپبا به روستای شندر شامی آمده بود تا ننه اش را از مراسم ختم مرحوم کریم خان به خانه ببرد.خسته و تشنه بود تنها ایستاده بود خجالتی بود ،ننه شهربانو تا اورا دید به سراغش رفت، گفت :قباد! نهار خوردی؟قباد گفت :نه ،ننه شهربانو،ناهار نخورده ام، ننه شهربانو دستهای قباد را گرفت وبه همراه خود به آشپزخانه بود و کاسه ای چینی پر از(شوربا) آبگوشت را ریخت و به قباد که خسته و گرسنه ازچراپبا آمده بود ،داد.قباد با ولع تمام آن را خورد وخداراشکرکرد وبه حسنلی کوللیگی آمدومنتظرننه اش شد .آبگوشت که بسیار پر ملات و چرب بود دور دهان پسر بچه روستائی هاله ای زرد رنگ انداخته بود.هرکه را می دید سلام می کرد وهمه با دیدن او می خندیدند ،بعد از گذشت 50 سال امروز هم وقتی مراسم ختمی برگزار می شود یاد آن احسانی می افتد که آن روز خورده بود. خوشمزه ترین شوربای زندگی!!! آری احسان باید که به گرسنه داده شود.

ماست می خوری؟

خسته وکوفته از مدرسه به خانه رسیدم.زمستان بود و هوا سرد وسوزناک بود.ناهار نخورده بودم،درب آهنی و قهوه ای رنگ بزرگ خانه را به صدا در آوردم.ننه درب را باز کرد ومن با سلام وارد خانه شدم.به ننه گفتم، گرسنه ام ،ننه گفت ،روی طاقچه ماست هست بردار وبخور ،با اشتیاق تمام نان لواش و ماست را خوردم، همینکه از نان وماست خوردن فارغ شدم،بردارم قبادکه نان خوردن من را می پائید گفت،چطور بود؟خوشمزه بود،من هم گفتم،آری، خیلی گرسنه بودم، بسیار چسبید، داداش خندید و گفت،آره باید خوشمزه باشد،آخه آن پس مانده مشهدی سعدی بود که با هر هورتش مقداری هم از دهنش به کاسه می ریخت،با گفتن آن همه بچه ها خندیدند ومن بسیار کلافه شده وشروع به گریه وزاری کردم هرچه گریه و زاری من بیشتر می شد خنده بچه ها هم زیادترمی شد.ننه خدا بیامرز گفت دارند شوخی می کنند سعدی کجا بود ؟ داداش گفت برای کاری آمده بود، ولی گوش من بدهکار نبود و همراه با گریه خودم را هم می زدم،آن شب من قهر کردم و شام هم نخوردم از آن روز به بعد اگر می خواستند مرا اذیت کنند می گفتند ماست نمی خوری، اره آن روزها چنین بود